تو این روزای لعنتی دارم فقط دُنبالِ یه نُقطه ی روشن میگردم
نمیدونم
یه کار، یه چیزی که بتونم با اِفتخار سَرَمو بالا بگیرمو بگم:
میبینی؟ این کاره منه!
فاجعه...
شاید واضح ترین و دقیق ترین تعریف ازین زندگیِ کوفتیه
میدونی بچه که بودم دِلم خوش بود که وقتی با دوستام قَهرم یکی هست که دوسم داره
یکی هست که هوامو داره
یکی هست که مواظبمه
خُلاصه یکی هست که باهامه...
امّا حالا کُجاس؟
نمیبینمش
اِنگار نیست
اِعتقادم بهش کم شده خیلی کم
کم نه!
بی اِعتقاد شدم
بی اِعتقاد...
همش خودِش مُقَصِّره
فقط خودِش!
هرجای این زندگیِ لعنتی که دلمو زیاد بهش بستم شکستِش...
خیلی راحت شکستش
خیلی خیلی خیلی راحت!
البته که حَقَّم داره
بهرحال بهش میگن خُدا
همه چی دستشه
حق داره!
من گُمِش نکردم
خودِش گُم شُد...
بِگذریم
شُما رو نمیدونم امّا خودم شدیدا حِس میکنم نوشته هام تکراری شدن
تکراری
تکراری
تکراری...
دُرُست مِثلِ این زندگی
"و من تِکرارِ تِکرارم"
دَستِ خودم نیست
میخوام اینجا از حال و هوایِ خودم بنویسم
و این حال و هوای هر روزه ی منه...
یه دوست دارم که میگه حرفارو باید گُفت، حتّی اگه تکراری باشن...
"کوله باره آرزوهات رویِ دوشِت
تا کُجاها رفتی با پایِ پیاده
رفتی و به هرچی خواستی نرسیدی
متاسفم برات اِی دِلِ ساده
دِل به هرکی دادی از سادِگی دادی
زندگیت رو با یه دِلدادِگی دادی
هرجا که دیدی چراغی پُرفروغه
تا بِهِش رسیدی فهمیدی دُروغه"
همینه
شک نکن همینه
همه چی دُروغه
همه چی...
میدونی
خیلی دوست دارم یه روز بیام و اینجا بنویسم:
مُحکم بِشین دِلم این دوره آخَره...
میاد
مُطمَئِنم که میاد
حالا شاید اینجا نه!
امّا مُطمَئِنم یه روز یه جایی اینو مینویسم و این یعنی تمام!!!
به پیشنهادِ یه دوست خواستم هدفامو رویِ یه کاغذ بنویسم
اما هرچی که فکر کردم هیچی به ذهنم نرسید!!!
بی هدف=پووووووچ؟؟؟
و من به اوجِ پوچی رسیدم...
"دِلم خَفَن گرفته قلیون با غم میکشم!"
یادِش بخیر
اولین شعری بود که نوشتم
میخونمش خنده م میگیره
در عینِ حال یکی از بدترین و تلخ ترین دوره های زندگیمو یادم میاره
سیاهِ سیاه...
روزایی که فضای خونَمو فقط دود گرفته بود
دود
دود
دود!
اونقدر داغون بودم که فقط قلیون و سیگار میکشیدم تا یادم بره که داغونم
[قلیون و سیگار را فقط با چاووشی
                                        نوشِ جان باید کرد!]
و من نوشِ جان میکردم...

الآن میدونی دِلم چی میخواد؟
یه قِلیون!
اونقدر بکشم تا بِتِرِکَم!
بعدِش کوله پُشتیمو بردارم
هندزفریمو بردارموبزنم بیرون...
پیاده برم
هی برم
هی برم
هی برم
بعد نگاه کنم به ساعتمو ببینم ۹ صُبحه
و من هنوز تو خیابونم
پاهامم دارن از خستگی فلج میشن
بعد مثلِ همیشه که با زمین و زمان لَج میکنم
اینبار با خودم لج کنم
بِگم باید تا خونه پیاده برم!
و بعد از N ساعت برسم خونه و کفِ خونه عینِ جنازه ولو شم
ولی نه!!!
الآن نه
حوصله شو ندارم
پس نمیرم...
این سردردِ لعنتی م که کم نمیذاره
ـ مِثلِ همیشه ـ
اِمروز ظهر تو کوچه ایستاده بودم
یه ۴۰۵ نقره ای از سرِ کوچه رد شد
یک ثانیه بعد صدای ترمز، گاااااااپ!!!
به نظرم صداش دقیقا همین بود!
گااااااااااپ...
با ماشین رفتم سر کوچه
دیدم بـــــــــــــَله صاف رفته تو دیوار
رانندشم یه پسره ۱۷-۱۸ ساله س...
بعد که دیدم چند تا دُختر دمِ درِ مدرسه ایستادن و منتظرن که چه میدونم خانواده هاشون یا سرویس بیاد دنبالشون فهمیدم که آقای درایور خواسته خودی نشون بده ولی...
روزِ جمعه مگه مدرسه ها تعطیل نیستن؟؟؟
انصافا از ظهر تا حالا هرجور تو ذهنم حساب میکنم نمیفهمم درایور چیکار میکرده که اینجوری تو دیوار رفته...
حالا واقعا چرا؟
به من ربطی نداره
مالِ باباشه! دلش خواسته...
ازینم بگذریم
امشب خیلی دارم دری وری میگم
این روزا یه حالی دارم
بد
بد
بد
ـ مِثلِ همیشه ـ
اما با یه تفاوت!
نمیدونم چرا اما دارم خودمو از همه جدا میکنم
از دوستام از رفیقام حتی از خونوادم
نمیدونم چرا اما میخوام خودمو بندازم تو یه جزیره ی متروکه و دور تا دورشو سیم خاردار بکشم تا هیچکس نتونه بیاد تو دُنیای کوفتیِ من...
ولی با اینهمه هنوز واسه دوستام همون ...م!
هنوز مثل قدیما بینشون محبوبم حداقل ظاهرا
هنوز واسه هرکاری ازم مشورت میخوان
هنوز اگه بگم ماست سیاهه باور میکنن
هنوزم خیلی قبولم دارن
و این شاید تا حدودی خوب باشه...
اما واسه من مهم نیست
تو زندگی که هیچی سرِ جاش نیست
تو زندگی که داغونه
تو زندگی که بغضِش دائمیه
اینا به چه درد میخوره؟
البته همه ی دوستام با اینکه از تک تکشون زخمایی که دارم که هیچوقت درمون نمیشن واسم فوق العاده عزیزن
با اینکه ازشون دوری میکنم ولی بازم دوسشون دارم و خودشونم خوب میدونن
هرکدومشونم که ازم دلخور میشه و گله میکنه میگم اینروزا داغونم به دل نگیر!
چندروز پیش یکیشون حرف جالبی زد:
گفت این روزا که میگی داغونم و به دل نگیر دو سال طول کشیده! کی میخوای درست شی؟
خندیدم
خنده ی تلخِ تلخِ تلخ...
مِثلِ زهر!
البته از دو سال بیشتره
اما دو ساله که بقیه دارن میفهمن
قبلش فقط خودم میدونستم و خدایی که داشتم...
یه وقتایی بیزار میشم
از همه چیز و همه کَس
بعدش یهو متحول میشم و چندی بعد روز از نو و روزی از نو!!!
فقط میدونم خسته ام
                            خسته
                                    خسته...
میخوام برم
میخوام برم بشینم و حریصمو گوش کنم
بایه بغضِ همیشگی
و شاید چند قطره اشک...

هکتورنوشتِ۱:
دوستِ عزیز که گفته بودی پروفایلت کامل نیست چون آیدی نداره!
حالا کامله؟

هکتورنوشتِ۲:
بابت تاخیرم عُذر میخوام، اُمیدوارم که بتونم جُبران کُنم...

هکتورنوشتِ۳:
نزدیک بود بازداشت شویم، آنهم بی دلیل!
شانس آوردیم آیا؟؟؟

هکتورنوشتِ۴(بعدا نوشت):
۳:۶ - من که خوابم نمیبرد ، خواب و راحتم راگرفته بیتابی...

هکتورنوشتِ۵(بعدا نوشت):
۵:۴۸ - ما هنوز بیداریم و حریص N بار Repeat شده است!!!

نوشته شده در شنبه سوم اردیبهشت 1390ساعت 1:37 توسط HeCt0R| |